18.01.2008.

INFARKT

Lokalno područje nekroze uzrokovano ishemijom usljed opstrukcije arterijskog dotoka ili venske drenaže naziva se infarkt. To je posebna manifestacija koagulacione nekroze, a najčešći uzroci infarkta su trombi i drugi emboli.

            Infarkti imaju karakterističan nepravilan izgled na površini čvrstih organa. Na poprečnom presjeku bubrega ili slezene oni su  u obliku klina čija je baza okrenuta ka periferiji organa, a vrh u unutrašnosti organa gdje se nalazi okludirani krvni sud. Nepravilni rubovi infarkta su odraz dotoka krvi iz susjednog nezahvaćenog tkiva. U početku su infarkti obično crveni usljed hiperemije, ali nakon 48 sati većina ih postaje progresivno bljeđa. Na obdukciji infarkti bubrega su obično bijeli (ihemični) i jasno su ograničeni od okolnog normalnog tkiva.

            U organima koji imaju kolateralne arterije, kao što su pluća ili gastrointerstinalni trakt, infarkti su tipično crveni (hemoragični). Obimna gastrična nekroza je jedna od komplikacija uremije, koja predstavlja sistemsku manifestaciju završne faze oboljenja bubrega. Uremija je povezana sa arterijopatijom (patološkim procesom u arterijama) u gastričnoj mukozi koja vodi ka infarktu. Gastričana mukoza sa obilnim infarktima kod dugotrajne uremije pasa ima izgled baršuna crvenocrne boje sa otokom, edemom i krvarenjima.

18.01.2008.

GANGRENA

Rastom saprofitnih bakterija u nekrotičnom tkivu nastaje gangrena (jedna varijanta koagulacione nekroze). Suha gangrena (gangrena sicca, mumifikacija) se odvija većinom na površini, koja se brzo isuši tako da uslovi za razvoj truležnih bakterija postanu nepovoljni. Boja promjenjenog tkiva je crno - smeđa, konzistencije kao drvo. Najviše se javlja na okrajinama tijela, kod lokalne ishemije (toksično mehanički ili termički uslovljene) Jedan fiziološki oblik suhe gangrene je mumifikacija pupčane vrpce.

            Gangrena humida (vlažna gangrena) nastaje naseljavanjem truležnih bakterija u nekrotično područje, što dovodi do otapanja tkiva enzimima bakterija. Područje je prljavo smeđe - zeleno, mazive konzistencije, smrdljivo.

            Bakterija Clostridium schauvei izaziva šuštavac (gangrena emphysematosa) koja svojim toksinima uzrokuje proteolizu i saharolizu te u tkivu nastaju gasovi (H2, CO2, H2S, CH4, NH3).

18.01.2008.

NEKROZA

Nekroza (gr. nekrosis - obamiranje) je smrt ćelija i tkiva u živoj životinji. Nekrobioza je proces umiranja ćelija, a nekrofaneroza je uočljivost morfoloških promjena kod nekroze (na histološkom preparatu). Vrijeme ispoljavanja je period između smrti ćelije i uočljivosti promjena. Nekroza mora nastati 3-8 sati prije somatske smrti (smrt tijela) da bi bila svjetlosnomikroskopski uočljiva.

Nekrotično tkivo makroskopski izgleda kao jedna blijeda, koagulirana masa mrtvog tkiva, u kontrastu sa tamnijom bojom normalnog organa, a razlikuje se i po konzistenciji.

Pri opisivanju nekroze u tkivima, pri obdukciji važno je naglasiti raspored ustanovljenih lezija. U sučaju difuzne nekroze zahvaćen je cijeli organ ili tkivo. Npr. kod difuznog otoka i nekroze bubrega, uzrokovanih toksičnim dijelovanjem oksitetraciklina, nekrotični proces zahvata sve dijelove bubrežnih tubula. U nekrotično tkivo spriječen je dotok krvi što dovodi do njegovog blijedila.

Fokalna nekroza označava postojanje jednog jasno ograničenog žarišta nekroze, obično uzrokovanog bakterijama, gljivicama ili virusima, koji se često mogu naći u tkivima pri histološkom pregledu. Ako je prisutno nekoliko žarišta nekroze u nekom organu, raspored se označava kao multifokalan. Ako su po čitavom organu slučajno rasprostranjena mala nekrotična žarišta, lezija se označava kao diseminirane nekroze. Izgled nekrotičnog žarišta zavisi ne samo od tipa celularne degeneracije nego i od obima oštećenja okolnog vaskularnog i vezivnog  tkiva. Organizam životinje nastoji da ograniči nekrotično žarište zonom upale kako bi "ogradilo" dotično nekrotično područje,  te odvojilo uzročni agens. Tako je tipičan nekrotični proces povezan sa upalnim procesom.

Podjela nekroza

Donekle vještački, prema morfološkom kritetiju ćelijska smrt se može podijeliti na:

-    koagulacionu nekrozu,

-         kolikvacion nekroza,

-         posebni oblici nekroze (gangrena, infarkti, kazeozna nekroza, fibrinoidna nekroza, programirana smrt ćelija koju neki nazivaju "apoptoza").

18.01.2008.

KONKREMENTI

Predstavljaju tvorevine nastale odlaganjem čvrstog materijala u lumenu sekretornih i ekskretornih organa, tkiva te u gastrointerstinalnom traktu.

Kamenci (calculi) obično su formirani od kalcijevih i drugih soli, a nastaju u šupljinama ekskrecionih i sekrecionih organa. Kombinovani efekt nagomilavanja, staze, bakterijske infekcije i visokog sadržaja minerala u tkivnim tekućinama su obično povezani sa pojavom kamenaca. Kamenci se mogu se naći u:

Pljuvačnoj žlijezdi (sialoliti); crijevima (enteroliti); na zubima (plake); žučni kamenac (holeliti); u bubrezima (uroliti); mokraćnom mjehuru (cistoliti).

Pseudokonkrementi se sastoje od raznih materija. npr. bezoari (zoo- i fitobezoari), upalni pseudokonkrementi, konglobati (sastavljeni od neprevarenih dijelova hrane).

16.01.2008.

Spongiformna encefalopatija goveda (BSE)

Prvi put je ustanovljena u Velikoj Britaniji 1986 god. Do 1997 ustanovljeno je oko 170 000 oboljelih goveda. Zaražene životinje su nestabilne na nogama, gube na težini, nervozne su te zbog toga dobijaju ime “lude krave”. Važno je napomenuti da sve oboljele životinje ne pokazuju sve kliničke simptome karakteristične za skrepi i BSE. Zajedničko je bilo kod svih slučajeva BSE ishrana sa mesno koštanim brašnom kontaminiranim uzročnikom ovčijeg skrepija PrPSc.

Promjene u ponašanju i temperamentu su obično najraniji znaci bolesti koji se mogu uočiti i kod skrepi i BSE bolesnih životinja.

Dijagnoza i potvrda ove dvije TSE je još uvijek primarno bazirana na postmortalnim svjetlosnomikroskopskim istraživanjima mozga zasnovanih na standardnoj histopatološkoj proceduri. Vakuolarne promjene u mozgu, a posebno u produženoj moždini (obex) se koriste kao glavni indikator za histopatološku potvrdu oboljenja. Ciljno mjesto promjena u obex-u je siva materija neuropile sa sistemskom i bilateralnom distribucijom promjena. Imunohistohemijskom metodom koristi se specifični PrP antiserum kojim se otkriva akumulacija abnormalnog PrP(sc27-30kda) u centralnom nervnom sistemu.  Akumulacija PrP se podudara sa mjestima spongiformnih promjena. Nastojanja su da se usavrši specifičnost reakcije kako bi se isključila unakrsna reakcija sa normalnom isoformom PrP(c33-35kda) što zavisi od načina fiksiranja, izabranog antitjela, načina demaskiranja, imunohistohemijskog protokola, te interperetacije nalaza.

Veoma važna napomena je da standardni postupci čišćenja i dekontaminacije koji se koriste u borbi protiv drugih infektivnih agensa ne daju zadovoljavajuće rezultate kada se radi sa patogenim prionskim proteinom. Prema tome, nije adekvatno standardno autoklaviranje, te primjena sredstava kao što su: alkohol, formalin, aldehidi (glutaraldehid), hidrogen peroksid, acetatna kiselina, fenoli i sl.  Zadovoljavajuća gasna dezinfekcija ne postoji.

Preporučuje se upotreba natrium hipohlorita 20,000 ppm tokom 1 sata. 2M natrium hidroksida tokom 1 sata. Za histološke uzorke 96% mravlja kiselina u trajanju od 1 sata. Sterilizacija na 1340 C-370 C za 18 minuta, ili 6 uzastopnih ciklusa sa po 3 minuta.
15.01.2008.

PROTOZOE

Od nekoliko hiljada poznatih vrsta protozoa samo su pojedine paraziti i izazivaju kod ljudi i životinja oboljenja.

            Kod parazitskih protozoa razvojni stadiji, koji napuštaju domaćina imaju posebne zaštitne omotače. Takvi oblici se označavaju kao ciste (trajnije forme). Slične površinske membrane posjeduju i spore kod sporozoa. Pojedini izdiferencirani dijelovi protozoarnih ćelija označavaju se kao organele (zaštitne i potporne organele, lokomotorne organele, metaboličke organele). Za kretanje služe bičevi, flagele ili treplje odnosno cilije. Protozoe bez bičeva ili treplji kreću se kontrakcijama protoplazme (pseudopodije). Hranu uzimaju bilo kroz ćelijska usta citostomu, koja su djelimično snabdjevena bičevima ili cilijama, ili pomoću fagocitoze odn. pinocitoze. Razmnožavanje je često bezspolno pomoću dijeljenja na dvoje - šizogonija, a može biti i polno razmnažanje i konjugacija.

Glavne klase patogenih protozoa obuhvataju flagelate, amebe, telospore, toksoplazme, i piroplazme (plazmodij, babezije i drugi paraziti stanica krvi). Većina životnih ciklusa protozoa obuhvata specifičnog domaćina i određenog vektora. Mnoge protozoe u nepovoljnim uslovima prekidaju ciklus replikacije kao bi preživjele. Neke protozoe su patogene samo u određenim uslovima

15.01.2008.

GLJIVICE

Obuhvataju ne samo patogene vrste gljivica nego i kvasce i plijesni. Najjednostavniji oblik gljivica je jednostanični kvasac. Vegetativno tijelo gljivica ili thalus sastoji se uglavnom od nerazgranatih ili razgranatih finih niti (hife), koje kod nižih formi nemaju poprečnog zida, dok su kod viših oblika septirane. U kulturi tkiva raste u formi mreže hifa koja se naziva micelij. Razmnožavaju se stvaranjem novih hifa na rubu micelija (vegetativni rast) ili stvaranjem specijaliziranih reproduktivnih tjelašaca ili spora.
    
     Sve gljivice za svoje razmnožavanje zahtijevaju organska ugljikova jedinjenja, tj. one su za razliku od zelenih gljivica kao i pojedinih vrsta bakterija heterotrofi, obzirom na ugljikova jedinjenja. Pojedine gljivice su izgubile sposobnost sinteze faktora rasta te su stoga i heterotrofi obzirom na faktore rasta. Usljed zavisnosti od prisustva izvora organskih ugljikovih jedinjenja, gljivice žive kao saprofiti ili kao paraziti kod biljka, životinja i ljudi. Samo u određenim slučajevima se gljivice javljaju i kao simbionti kod viših organizama, gdje im one kao protuuslugu za obezbjeđenje iskoristljivih organskih ugljikovih jedinjenja na raspolaganje stavljaju prije svega aktivne materije.

      Gljivice se nalaze češće kod biljaka nego kod životinja. Pošto čovjek kao i životinje uzima mnogo biljne hrane, mora voditi računa i o gljivičnim infekcijama biljaka. Preko hrane se naime ne uzimaju samo gljivice kao organizmi sposobni za reprodukciju, nego prije svega proizvodi metabolizma gljivica i njihovi toksini.

Gljivice izazivaju tri tipa oboljenja kod životinja:

-          mikoze: direktna invazija tkiva stanicama gljivica,

-          alergijska oboljenja: nastaje preosjetljivost na gljivične antigene,

-          mikotoksikoze: ingestija toksičnih metabolita gljivica.

Većina gljivica su ubikvitarne u okolini. Gljivične infekcije nastaju najčešće kod imunosupresivnih organizama, kada su mehanizmi upale inhibirani ili je mikroflora domaćina promjenjena. Na prijer kod imunosupresije lijekovima često nastaju aspergiloza pluća (Aspergillus spp.) ili kandidijaza urogenitalnog trakta (Candida spp.).

      Inhalacija je najznačajniji faktor nastanka gljivičnih pulmonalnih infekcija. Gastrointestinalni trakt je rijetko mjesto primarne gljivične infekcije uprkos ingestiji velikog broja spora, najviše zahvaljujući normalnoj bakterijskoj  mikroflori.

  Toksini gljivica (mikotoksini) obuhvataju raznoliku grupu gljivičnih peptida. Aflatoksini – najpoznatiji mikotoksini koji spadaju u grupu heopatotoksičnih metabolita nekih sojeva Aspergillus spp. koje rastu u hrani. Kada ih životinje ili ljudi konzumiraju izazivaju nekrozu hepatocita, te fibrozu i proliferaciju duktusa. Hepatociti oko centralne vene su najosjetljiviji i nastaje centrolobularna nekroza. U slučaju hroničnog trovanja aflatoksin izaziva tumore jetre.

      Sporidezmin – koga stvara gljivica Pithomyces chartarum (saprofit na pašnjacima) je hepatotoksin koji iazaziva degeneraciju hepatocita, okluziju žučnih kanalića, produktivni edem. Nastaje facijalni ekcem usljed nesposobnosti oštećene jetre da ukloni iz krvi filoeritrin, metabolit hlorofila nastao u rumenu, a cirkuliše krvotokom i apsorbira energiju sunca dok prolazii kroz kožu. Oslobađanjem energije nastaju nekroze (najčešće lica).
     Penitrem
 stvara ga Penicillium spp. izaziva neurološko oboljenje, tremor mišića, grčeve, ataksiju i smrt kod pasa koji su jeli pljesnivi sir i kod velikih životinja koje su jele pljesnivu krmu. Penitrem inhibira glicin koji je neurotransmiter pojedinih inhibitornih neurona. Simptomi liče simptomima trovanja strihninom koji je takođe antagonist glicinu. Tretman substancama koje povećavaju nivo glicina u mozgu (mefenzin i nalofrin) uklanjaju tremor uzrokovan penitremom.

     Ergotizam 
je oboljenje goveda, konja i drugih životinja kojeg izaziva ergot, alkaloid gljivice Claviceps purpurea koja zrna žita boji crno i deformiše ih. Toksične komponete uključuju ergotamin (vazokonstriktor) i ergometrin (izaziva kontrakciju glatkih mišića). Gangrenozna nekroza ekstremiteta nastaje usljed hronične vazokonstrikcije, ishemije i degeneracije endotela kapilara. Kod konja i karnivora, nervni simptomi mogu biti dominantni znaci.


        Nakon konzumacije visoke paprati (Festuca arundinacea) koja je inficirana sa gljivicom Neotyphodium spp. dolazi do nekroze ekstremiteta tzv "papratne noge". Inficirana paprat konzumirana i u manjim kličinama kod goveda izaziva iscrpljujuće oboljenje  "ljetne papratne noge".


     Zearalenon
se stvara na pljesnivom kukuruzu i izaziva prerani seksualni razvoj svinja.

Fusobacterium spp proizvodi mikotoksin fumonezin koji kod konja izaziva leukoencefalomalaciju.

Fusarium solani je plijesan na krompiru, a kod goveda koje konzumiraju zaraženi krompir može izazvati akutnu intersticijalnu pneumoniju.

15.01.2008.

BAKTERIJE

Širenje bakterija u prirodi je najviše određeno načinom života ovih mikroorganizama. Većina bakterija i gljivica žive kao saprofiti, te se stoga nalaze u tlu, gdje se najviše nakuplja odumrli organski materijal. Zajednički život sa bakterijama je kod nižih životinja češći nego kod viših. Kod sisara i ptica bakterije su sastavni dio prirodne tjelesne flore. Međutim, one ispoljavaju simbiotične funkcije samo onda kada cijepaju celulozu u predželucima preživara ili u slijepim crijevima. Na površini tijela kao i na vanjskim sluznicama respiratornog i urogenitalnog trakta, za razvoj im stoje na raspolaganju samo od tijela odbačene mrtve ćelije. Unutar crijeva životinja, one profitiraju, osim toga i svim onim materijama iz hrane koje organizam nije iskoristio. 

            Pojedine vrste koje dolaze u sastav intestinalne flore životinja su takođe u stanju da se, u promjenjenim uslovima sredine usljed djelovanja noksi (npr. promjena hrane, pretjerana ishrana ili neobazriva upotreba antibiotika, ili pak promjena mjesta boravka) prebace sa saprofitskog načina života u crijevima na parazitski način sa naseljavanje unutrašnjosti tijela. Takve bakterije se nazivaju fakultativno patogene. Tokom bolesti ta se normalna mikroflora mijenja što vjerovatno igra važnu sekundarnu ulogu kod proljeva u slučaju dizenterije. U genitalnom traktu ženki E. coli se normalno nalazi u malom broju, ali kod oboljenja urogenitalnog trakta umnažaju se u velikom broju.

            Bakterijski toksini su specifični otrovi, koji djeluju kao antigeni, topivi su u vodi i nalaze se kod životinja i biljaka. Općenito bakterijski toksini dijele se na:     

  - egzotoksine

  - endotoksine

    Egzotoksini predstavljaju toksine proteinskog karaktera, koji nisu vezani na bakterijsku ćeliju i luče je u okolinu mikroorganizmi koji se umnažaju. Oni su jaki antigeni.

       Endotoksini su otrovne materije, neodvojive od fizikalne cjeline mikroorganizma, a oslobađaju se tek nakon raspada bakterije. Endotoksini su pretežno fiksni sastavni dijelovi ćelijsko zida. Slabi su antigeni.

       Enterotoksini su svi mikrobni toksini, koji se resorbiraju preko crijevnog kanala, npr. endotoksini crijevnih bakterija ili egzotoksini Staphylococcus aureus. Prema tome enterotoksini mogu biti kako endo tako i egzotoksini.

Patogene bakterije izazivaju bolest na nekoliko načina i grupišu se prema dominantnoj tkivnoj reakciji na piogene, toksogene i intracelularne.

Piogene bakterije kao što su stafilokoke i streptokoke proizvode gnoj oslobađanjem faktora koji povećavaju permeabilitet krvnih sudova, a koji su hemotaktični za neutrofile.

Toksogene bakterije dovode do destrukcije tkiva oslobađanjem toksina koji direktno ubijaju specifične stanice.

Intracelualrne bakterije se umnažaju unutar makrofaga ili parenhimskih stanica te nastaje subakutna ili hronična bolest.

            Bakterije povezane sa akutnom upalom su tipične piogene bakterije. Streptococcus spp. izazivaju lezije na koži, limfnim čvorovima, srčanim zaliscima i meningama. Važni su uzročnici mastitisa goveda, ždrebećaka i drugih respiratornih oboljenja. Streptokoke mogu biti dugo vremena na normalnoj koži i nakon neke manje traume mogu izazvati piodermu. Staphylococcus spp. su stanovnici normalne kože, nazalnih prohoda i debelog crijeva, zavisno od vrste životinje, a česti su uzročnici infekcija. Psi sa šećernom bolešću obično dobiju jaku stafilokoknu infekciju jer stalna hiperglikemija inhibira njihove neutrofile. Stafilokoke i Pseudomonas aeruginosa  kod hroničnih infekcija formiraju granulomatozne lezije. Actinomyces spp. i Actinobacillus spp. formirajući granulomatozne lezije sadrže osobite, ali dijagnostički korisne granule. Nazivaju se sumporne granule zbog svog žutog, granuliranog izgleda. Histološki se sumporne granule boje jarko crveno eozinom i posjeduju centralnu masu amorfnog detritusa iz koje se kao zrake šire zrakaste tvorbe.

            Fakultativno intracelularne bakterije su one koje se tokom bar dijela svog životnog ciklusa razvijaju unutar stanica: mikobakterije, brucele i salmonele se umnažaju unutar stanica domaćina i izazivaju bolest. Kao i kod drugih bakterija kada uđu u organizam bivaju fagocitirane od strane makrofaga, ali su one sposobne da prežive unutar citoplazme makrofaga i da se umnažaju izazivajući bolest. Većinu bakterija ubiju makrofazi, ali one koje su preživjele počinju da se umnažaju unutar stanica i polako nastaje jedna granulomatozna ili piogranulomatozna lezija.

            Površina bakterija sadrži strukture koje su važni faktori virulenceBakterijski sekretimali filamentozni dodaci koji strše sa površine bakterija, a važne su za adheziju bakterija u lumenu crijeva, te za kolonizaciju tkivnih površina. Kapsula je sastavljena od kompleksnih polisaharida koji inhibiraju fagocitozu. Kapsula Bacillus anthracis efikasno prevenira fagocitozu od strane neutrofila i makrofaga, tako da može nastati septikemija. Micobacterium spp. sadrže kompleksne lipide koji na neki način spriječavaju fuziju fagosoma i lizosoma, te na taj način spriječavaju intracelularno uništavanje i digestiju, a bakterije se mogu umnažati i izazvati bolest.

            Bakterije se u tkivima mogu otkriti bojenjem po Gramu (tamnoplavi kristali violeta i joda). Kod gram-pozitivnih bakterija boja se fiksira u staničnom zidu i nemože se ukloniti alkoholom, dok se kod gram-negativnih (boje se ružičasto) imaju tanke zidove i boja se lako uklanja alkoholom. Specijalne boje se koriste za dijagnosticiranje određenih patogenih bakterija (npr. impregnacija srebrom za spirohete, Gimza bojenje za rikecije, te za acidorezistentne bakterije (mikobakterije) koristi se fenol i alkalni fuksin.

            Patohistološkom pretragom u tkivima se mogu ustanoviti kolonije bakterija (bubrežni glomeruli, kapilari pluća, i druga vaskularna tkiva) naročito ako je prije smrti bila duga terminalna faza ili koma. U postmortalnim autolitičnim žarištima visceralnih organa nađu se velike saprofitske štapićaste bakterije koje su se umnožile nakon smrti.

            Bakterije mogu biti ubijene antibioticima, pa se ne mogu kultivirati ni iz teških upalnih žarišta kod tretiranih životinja.

15.01.2008.

VIRUSI

Virusi su infektivne čestice koje izazivaju bolest umnažajući se unutar stanica, izazivajući njihovu degeneraciju i smrt. Zrele infektivene virusne čestice, koje se nazivaju virioni, nemaju ribozome za sintezu proteina te moraju koristiti stanične organele da bi se umnažali. Celualrne organele nestaju, a zamjenjuju ih virusni proteini i druge strukture koje se koriste za stvaranje novih virusa. Tako ćelija stvara mnogo novih, za infekciju sposobnih virusa.

            Da bi djelovali patogeno, virusi moraju biti sposobni da se specifično vežu za površinu ciljnih stanica. Nakon ulaska u stanicu mijenjaju stanični metabolizam, prekidajući tekuće procese sinteze u stanici i usmjeravaju ih u pravcu replikacije novih, virusom induciranih nukleinskih kiselina i proteina u korist replikacije virusa.       

Virusi ubijaju stanicu prekidanjem sinteze proteina. Sadrže DNK ili RNK kao svoj genetski materijal. Te nukleinske kiseline se oslobađaju u citoplazmi stanica domaćina i koriste se kao kodovi za stvaranje novog virusnog genetskog materijala, virusnih enzima, te strukturnih proteina koji će biti dio vanjskog omotača viriona. Oštećenja tkiva nastaju jer inficirane stanice postaju nesposobne da proizvode bitne enzime i energiju za svoj vlastiti metabolizam. U stanici se akumuliraju mase virusnih proteina, te drugih komponenti viriona kao inkluziona tjelašca. Veliki broj virusa se oslobađa direktnom staničnom lizom ili odvajanjem sa površine stanice.

Virusi znatno variraju obzirom na veličinu i složenost i po tome kako se rapliciraju unutar stanice. Na primjer, virus influence koji se javlja kod ptica, svinja, konja, foka i ljudi, nakon pojave početnih žarišta u epitelu nazalnih turbinata, širi se i zahvata cijeli gornji disajni trakt. Nezrele virusne čestice dolaze do povšine stanice, mjenjaju površinsku membranu stanica lijepeći se za nju, a ona se  izbočuje i okružuje virion. Na ovaj način virioni izlaze iz stanice i šire se  u respiratornom traktu uz jaku upalnu reakciju (rinitis, traheitis, bronhitis) praćenu kašljem, groznicom i mialgijom. Ovi klinički znaci  sistemskog oboljenja posljedica su infekcije monocita virusom influence i oslobađanja peptidnih citokina koji šalju signale drugim tkivnim sistemima. Pirogeni djeluju na hipotalamus te nastaje groznica, interleukini djeluju na limfocite te nastaje imuna reakcija, a jedan faktor koji modulira metabolizam pokreće glukoneogenezu u skeletnim mišićima (trošenje aminokiselina što dovodi do mialgije, tj. bolova u mišićima).

Neki virusi inficiraju bez izazivanja bolesti. Te infekcije su subkliničke ili asimptomatske jer je replikacija virusa veoma spora (bez izazivanja degeneracije stanice) ili zato što se uopšte ne replicira. Herpes virusi često djeluju na taj način, jer ostaju latentni dok se ne desi neki stresni događaj koji stimuliše replikaciju virusa (često su klinički znaci povezani sa oslobađanjem adrenalnih kortikosteroida). Neoplazije izazvane virusima nastaju znatno nakon infekcije i virus se ugrađuje u genome stanica (retrovirusi).

Replikacija jako patogenih virusa dovodi do smrti stanica sa znatnim nekrotičnim lezijama u tkivima i izraženim znacima sistemskih oboljenja. Klinički znaci sistemskih oboljenja nastaju nakon lize inficiranih stanica, kada se oslobađaju jaki citokini te celularni detritus u krvotok koji utiču na vaskularni i nervni sistem. Mnogi virusi izazivaju proliferativnu reakciju u stanicama kao dio infektivnog procesa. Najbolji primjer su papiloma virusi, koji izazivaju znatnu proliferaciju epitelnih stanica i stvaranja jakih proliferativnih lezija nazvanih infektivni papilomi. Epitelijalne lezije izazvane poksvirusima dovode do jake proliferativne i citolitične  reakcije. Kutane lezije su obično prisutne kod virusnih bolesti obuhvataju :

-makule: bezbojne mrlje na koži koje nisu odignute,

-papule: mala, ograničena, čvrsta odignuća na koži,

-vezikule: mali (1 cm) ograničeni epidermalni prostori ispunjeni seroznom tečnošću,

-pustule: gnoj unutar epidermisa ili njegovih žlijezda.

Mnogi virusi dovode do jedne ili više ovih lezija i mnoge su patognomonične za dotično oboljenje. Lezije izazvane poksvirusima razvijaju se progresivno kroz navedena četiri stadija.

            Laboratorijska dijagnoza virusnih infekcija vrši se na nekoliko načina. Prisustvo inkluzionih tjelašaca je bitan faktor u određivanju grupe kojoj dotični virus pripada. Imunomarkiranjem virusnih proteina u tkivnim rezovima može se postaviti specifična dijagnoza. U toj tehnici, molekule specifičnih virusnih antitijela se vežu sa bojama ili drugim markernim molekulima. Razmazi ili smrznuti rezovi tkiva se fiksiraju, oboje konjugatom antitijelo-marker i pregledaju se. Detekcija markerne boje ukazuje na prisustvo virusnih proteina. 

Životinje, priroda i još svašta nešto
<< 01/2008 >>
nedponutosricetpetsub
0102030405
06070809101112
13141516171819
20212223242526
2728293031

MOJI LINKOVI

KEMAL KAMBEROVIĆ
Rođen sam u Tuzli 6.decembra.1984 godine. Završio osnovnu školu "Braća Ribar" današnja "Novi grad" u Tuzli. Dva razreda srednje medicinske škole završio u Gračanici, a dva u srednjoj medicinskoj u Tuzli. Dvoumio sam se šta upisati poslije srednje škole i između arhitekture, medicine i veterine izabrao sam ovo zadnje i nisam se pokajao !!!

VETERINARSKI FAKULTET U SARAJEVU
Veterinarski fakultet Univerziteta u Sarajevu osnovan je na osnovu Uredbe Vlade NR BiH VI br.957/49 od 04.08.1949.godine, sa zadatkom da svoje studente teoretski i praktično sprema za visokokvalifikovane veterinarske stručnjake, da ih upućuje u stručni i naučni rad u oblasti veterinarstva. Nakon neophodnih priprema nastava na Fakultetu počela je 16.10.1949. godine i od tada bez prekida nastavne (dodiplomski i postdiplomski studij) i druge aktivnosti (naučno-istraživački rad i stručno-tehnološka saradnja i dr.) odvijaju se do danas.

MOJI FAVORITI

Brojač posjeta
57396

Powered by Blogger.ba